OSTALI SEMINARSKI RADOVI
- FINANSIJSKI MENADŽMENT -
on line pet shop  

 

POCETNA STRANA

Seminarski i Diplomski Rad
 
SEMINARSKI RAD IZ FINANSIJSKOG MENADŽMENTA
 
 

PORESKI SISTEM

PorezPoreski sistem je skup poreskih propisa, instituta i normi, vezanih u jedinstven mehanizam a u svrhu ostvarenja odredjene poreske politike. U poreski sistem je ukljucen veliki broj poreskih oblika koji se u svakom sistemu razlikuju. Ovaj sistem predstavlja skup instituta i instrumenata koji stoje na raspolaganju poreskoj vlasti za ostvarivanje odredjenih fiskalnih, ekonomskih, socijalnih i politickih ciljeva u okviru ekonomskog sistema.
Poreski sistem jedne zemlje cini ukupnost svih oblika poreza, odnosno javnih prihoda. U savremenim privrednim sistemima javni prihodi imaju znacajnu fiskalnu, ekonomsku i socijalnu ulogu, i javljaju se u veoma razlicitim oblicima kao što su: porezi, doprinosi, takse, naknade i sl. Javni prihodi služe za podmirivanje troškova koji imaju opšti karakter. Struktura javnih prihoda, s obzirom na ucešce pojedinih kategorija prihoda u ukupnim javnim prihodima, znatno se razlikuje od zemlje do zemlje. Na tu strukturu utice znatan broj faktora, u prvom redu ekonomsko-socijalnog karaktera.
Porezi kao deo javnih prihoda predstavljaju najznacajniji instrument prikupljanja prihoda u državnoj ekonomiji i doživljavaju razvoj tek u kapitalizmu. Porez predstavlja najznacajniji oblik javnih prihoda u savremenim državama. On predstavlja instrument javnih prihoda kojim država, ukljucujuci i niže politicko-teritorijalne zajednice, od subjekata pod svojom poreskom vlašcu prinudno uzima novcana sredstva, bez neposredne protivusluge, u svrhu pokrivanja svojih finansijskih potreba i postizanja drugih, prvenstveno ekonomskih i socijalnih ciljeva.
Opšte karakteristike poreza su da u njegovoj osnovi leži prinuda, da porez predstavlja davanje bez direktne proivnaknade; to je takav prihod kod kojeg nije unapred utvrdena svrha za koju ce se upotrebiti i naplacuje se iskljucivo u novcu (samo izuzetno u naturi).
Bez obzira što je rec o sistemu i što bi odnos izmedu elemenata poreskog sistema trebalo da bude skladan, u praksi uglavnom nije tako; oporezivanje se razlikuje od jedne do druge države zbog primene razlicitih poreskih instrumenata.Poreski propisi se razlikuju kako u pogledu ciljeva, tako i u nacinu zahvatanja ekonomske snage obveznika. finansijskih potreba i postizanja drugih, prvenstveno ekonomskih i socijalnih ciljeva. Opšte karakteristike poreza su da u njegovoj osnovi leži prinuda, da porez predstavlja davanje bez direktne proivnaknade; to je takav prihod kod kojeg nije unapred utvrdena svrha za koju ce se upotrebiti i naplacuje se iskljucivo u novcu (samo izuzetno u naturi).
Najvažnije ekonomsko pitanje u jednom privrednom sistemu je, u suštini, kako utvrditi ekonomsku snagu obveznika.

1. Poreski sistemi

Iako postoji veliki broj faktora koji uticu na to da se poreski sistemi razlikuju od jedne do druge zemlje, ipak se mora reci da postoji niz konstantnih poreskih oblika koji se javljaju u vecini država. To znaci da poreski sistemi pocivaju na konceptu poreskog pluralizma, a ne monizma. Pored standardnih poreskih oblika (kao što su porez na dohodak fizickih i pravnih lica, porez na promet, akciza, porez na imovinu i dr.), koji cine poreski sistem vecine zemalja, postoji veliki broj specificnih fiskalnih oblika koji nisu u velikoj meri izdašni, ali odražavaju trenutnu poresku politiku neke zemlje, odnosno uvedeni su sa nekim posebnim razlogom. Osnovni zadatak poreskog sistema i poreske politike je prilagodavanje okolnostima i cinjenicama koje su odlucujuce za proces oporezivanja. Naime, stalne promene uslova privredivanja direktno uticu na promene poreskih propisa i ukidanje pojedinih poreskih oblika, odnosno uvodenje novih, promene poreske stope i osnovice.

Poreski sistemi savremenih država medusobno se razlikuju ne samo u odnosu na sastavne elemente, nego i u pogledu ucešca pojedinih poreskih oblika u strukturi javnih prihoda fiskalnog karaktera. Navedene razlike nastaju zbog razlicitih faktora, od kojih su najvažniji sledeci:

a) Razvijenost privrede. – U razvijenim zemljama vece ucešce u strukturi javnih prihoda imaju porez na dohodak i porez na imovinu, s obzirom na visok dohodak po glavi stanovnika. Ucešce ovih poreskih oblika u manje razvijenim zemljama je znatno niže. U ovim zemljama vece ucešce imaju porezi koji pogadaju potrošnju, odnosno porez na promet i akcize.

b) Društveno - ekonomsko uredenje (sa aspekta razvijenosti tržišne privrede). – U zemljama sa razvijenim tršišnim privredama poreska politika se vodi na nacin da se obezbedi optimalnost u ostvarivanju alokativnih i redistributivnih ciljeva. Poreski podsticaji su relativno rasprostranjeni i osnov za njihovo propisivanje su cvrsto postavljeni kriterijumi koji su uglavnom ekonomske, ekološke ili socijalnopoliticke prirode.U nerazvijenim tržišnim privredama porezi i drugi javni prihodi koriste se kao transfer sredstava iz državnih preduzeca u budžet. Kod oporezivanja prometa propisan je veliki broj razlicitih poreskih stopa, kao i brojna poreska oslobodenja. Udeo poreza koji se prikupi od stanovništva uglavnom je beznacajan.

c) Fleksibilnost pojedinih poreza. – Uz pretpostavku da se poreske stope i poreske olakšice ne menjaju, na promene u strukturi poreskog sistema uticu promene u privrednim kretanjama, na primer, u uslovima inflacije koja se u vecoj ili manjoj meri javlja u vecini zemalja.

d) Struktura radne snage. – Najefikasniji mehanizam za naplatu poreza na dohodak fizickih lica je naplata ovog poreza u momentu isplate, odnosno po odbitku. Medutim, to nije moguce kada veliki broj lica obavlja samostalno svoju delatnost, i u tom slucaju porez placa na osnovu rešenja nadležnog poreskog organa. U zemljama gde je veci udeo lica koja samostalno obavljaju delatnost, udeo poreza na dohodak fizickih lica je relativno manji.

e) Stepen otvorenosti ekonomije. – U zemljama koje nastoje da ostvare što vece ucešce spoljnotrgovinskog sektora u društvenom proizvodu vodi se racuna o poreskom sistemu ( narocito kada su u pitanju posredni porezi), i to u smislu uvodenja poreskih oblika koji ce pospešivati izvoz. Reprezentativni poreski oblik je porez na dodatu vrednost.


2. Poreski obveznik


Osnovni elementi oporezivanja su: a) poreski obveznik, b) predmet oporezivanja, c) poreska osnovica, d) poreska stopa, i e) poreske olakšice.

Poreski obveznik je ono fizicko ili pravno lice koje je zakonom obavezno da plati porez. To znaci da ne mora svako lice biti poreski obveznik, vec samo ono za koje zakon utvrdi. Poreski obveznik naziva se još i poreski subjekt. Medutim, to nije aktivan subjekt, vec pasivan subjekt. Aktivan poreski subjekt je država koja ima pravo da utvrduje i naplacuje porez. Da bi se izbegla upotreba aktivnog i pasivnog poreskog subjekta prihvacen je termin poreski obveznik za pasivnog poreskog subjekta.
Poreski obveznik je uži pojam od poreskog dužnika, jer svaki poreski obveznik je ujedno i poreski dužnik, ali poreski dužnik ne mora biti poreski obveznik. Pojam poreskog dužnika, pored pojma poreskog obveznika, obuhvata i poreskog placa, poreskog posrednika, poreskog destinatara i poreskog jemca.
Poreski platac je ono fizicko ili pravno lice koje zakon obavezuje da obracuna i uplati propisani porez (poslodavac koji isplacuje zaradu, banka koja isplacuje kamatu i sl.).
Poreski posrednik je dužan da sa racuna poreskog dužnika (poreskog obveznika ili poreskog placa) na osnovu njihovog naloga za prenos sredstava obustavi i po odbitku uplati utvrdeni porez, u svoje ime, a za racun poreskog obveznika, odnosno poreskog placa, na odgovarajuci uplatni racun.
Poreski destinar je ono lice koje je po intenciji zakonodavca pozvano da snosi poreski teret, tj. ciju bi ekonomsku snagu (iskazanu kroz dohodak ili imovinu) porez trebalo da umanji. Poreski destinar može biti poreski obveznik, ali je moguce da to bude i neko drugo lice. Ovakvo razdvajanje poreskog obveznika i poreskog destinara postoji kod posrednih poreza (porez na promet). Namera je zakonodavca kod ove vrste poreza da poreski teret podnese krajnji potrošac (kupac), a ne prodavac, koji je odreden za poreskog obveznika.
Poreski jemac je ono lice koje na osnovu zakona ili na fakultativnoj osnovi odgovara za poresku obavezu drugog lica - poreskog obveznika.
U savremenim fiskalnim sistemima nema dileme da dobit pravnih lica treba oporezivati zasebnim porezom. Ovo iz razloga što je u društvima kapitala (akcionarskim društvima) koncentrisana velika ekonomska snaga koja je nezavisna od ekonomske snage akcionara. Ne treba zaboraviti cinjenicu da se u krajnjoj liniji oporezuje deo dohotka akcionara koji potice od dividendi. Ako su akcionari fizicka lica, dohodak koji je pripisan njima oporezuje se porezom na dohodak, dok se dobit akcionara - pravnih lica oporezuje porezom na dobit.

 

3. Predmet oporezivanja


Predmet oporezivanja, odnosno poreski objekat može se definisati sa stanovišta nauke o finansijama i sa stanovišta poreskog prava.
Sa stanovišta nauke o finansijama, poreski objekat predstavlja materijalni osnov za uvodenje poreza, odnosno predstavlja odraz ekonomske snage koju treba oporezovati. To mogu biti prihodi, odnosno dohodak, imovina, potrošnja i dr.
Sa stanovišta poreskog prava, poreski objekat predstavljaju odredene cinjenice koje su preduslov za nastanak poreske obaveze (to mogu biti fizicka egzistencija poreskog obveznika – kod glavarine, novcani iznosi – prihodi ili dohodak kod poreza na dohodak fizickih lica, transakije – promet proizvoda kod poreza na promet), odnosno sve što može da manifestuje ekonomsku snagu koja se može oporezovati.
To znaci da bi nastala poreska obaveza, neophodno je da se ostvari neki prihod ili da se stekne imovina ili da se obavi neka transakcija, što ce dovesti poreskog obveznika u položaj da plati porez.
Kada se govori o predmetu oporezivanja, odnosno o poreskom objektu, treba reci da porez najcešce nosi naziv svog objekta: porez na dobit, porez na dohodak, porez na promet, porez na imovinu i dr. U praksi je cest slucaj da isti porez obuhvata više slicnih objekata, kao što je slucaj sa porezom na promet (objekat je proizvod i izvršena usluga) i porezom na imovinu (porez na imovinu ima za objekat nekoliko stvarnih prava na nepokretnostima: pravo svojine, pravo dugorocnog zakupa i dr.).
Od poreskog objekta treba razlikovati poreski izvor. Naime, poreski izvor cine sva dobra iz kojih poreski obveznik može platiti porez. To može biti prihod ili dohodak obveznika, a u izuzetnim slucajevima to može biti i imovina obveznika.


4. Poreska osnovica

Poreska osnovica predstavlja kvantitativno odreden iznos predmeta oporezivanja. Poreska osnovica se odreduje za svaki poreski oblik. Na primer, osnovica poreza na dobit preduzeca je oporeziva dobit koja se utvrduje na nacin propisan zakonom, zatim, kod vršenja usluga uz naknadu – osnovica poreza je naknada za izvršenu uslugu i sl. Poreska osnovica je jedan od najvažnijih elemenata oporezivanja. Primenom poreske stope na utvrdenu poresku osnovicu dobija se iznos poreza koji je obveznik dužan da plati.

Poreska osnovica može biti: stvarna i pretpostavljena. Stvarna poreska osnovica utvrduje se na osnovu podataka koji odražavaju ekonomsku snagu poreskog obveznika. Pretpostavljena poreska osnovica se utvrduje na osnovu pretpostavke da je poreski obveznik ostvario, odnosno mogao ostvariti prihod ili dohodak. Ona se utvrduje od strane poreskog organa u slucaju kada poreski obveznik nije podneo poresku prijavu i u slucaju paušalnog oporezivanja.
Visina poreske osnovice može se utvrditi primenom neke od sledecih metoda: direktne metode, indirektne metode, službene metode i parifikacije.
Direktna metoda predstavlja postupak kojim se poreska osnovica utvrduje na bazi podataka koje je poreski obveznik dostavio poreskom organu. Osnovica poreza se utvrduje na osnovu knjigovodstvene evidencije koju obveznik vodi i na osnovu koje je sastavio poresku prijavu i poreski bilans. U poresku prijavu, poreski bilans i ostalu dokumentaciju za utvrdivanje poreske obaveze, obveznik je dužan da unese sve podatke koji su od znacaja za utvrdivanje poreza. Ova metoda se primenjuje kod utvrdivanja stvarne poreske osnovice. Ovom metodom se utvrduje porez na dobit preduzeca, porez na dohodak gradana na prihode od samostalne delatnosti obveznika koji vode poslovne knjige.
Indirektna metoda se primenjuje prilikom utvrdivanja poreske osnovice u slucaju kada nadležnom poreskom organu podatke od znacaja za utvrdivanje poreske obaveze dostavlja trece lice, a ne sam obveznik.
U slucaju utvrdivanja poreza na dohodak gradana na prihode od poljoprivrede i šumarstva neophodne podatke dostavlja organ nadležan za vodenje katastarskih knjiga; postoji i obaveza banaka da dostave podatke o prihodima obveznika na žiro racunu, i sl. Ova metoda se može primeniti i kod utvrdivanja stvarne poreske osnovice (akontacioni porezi koji se placaju po odbitku) i za utvrdivanje pretpostavljene poreske osnovice (akontacioni porez na prihod od poljoprivrede i šumarstva).

Službena metoda se primenjuje u slucajevima:

• kada poreski obveznik nije podneo poresku prijavu, iako je bio dužan da to ucini;
• kada je poreski obveznik podneo poresku prijavu, ali poreski organ smatra da su podaci neverodostojni, i
• kada ni poreski obveznik, ni trece lice, nisu bili obavezni da dostave podatke za utvrdivanje poreske obaveze.


Metoda parifikacije se primenjuje u istim slucajevima kada i službena metoda. Od službene metode razlikuje se po tome što poreski organ ne utvrduje poresku osnovicu na osnovu podataka koje je sam prikupio, vec poresku osnovicu utvrduje na osnovu poredenja sa drugim obveznicima iste delatnosti koji svoju delatnost obavljaju pod približno istim uslovima. U slucaju paušalnog oporezivanja poreska osnovica se utvrduje na nacin propisan zakonom, izmedu ostalog i uporedivanjem sa neto prihodima obveznika koji obavljaju slicnu ili istu delatnost pod istim ili slicnim uslovima.

5. Poreska stopa

Poreske stope se uglavnom prikazuju kao procentualni iznos poreza u odnosu na fiksnu poresku osnovicu. Ukoliko je osnovica podeljena na više poreskih jedinica, poreska stopa oznacava iznos poreza u odnosu prema poreskoj jedinici. Poreska jedinica je deo poreske osnovice pomocu koje se vrši izracunavanje poreza. Poreska stopa se menja u zavisnosti od prirode samog poreza.
U finansijskoj teoriji i poreskim sistemima razlikuje se više vrsta poreskih stopa, i to: zakonska poreska stopa, prosecna poreska stopa, efektivna (odnosno stvarna) poreska stopa, granicna poreska stopa i osnovna poreska stopa.

Zakonska poreska stopa je ona stopa koja je utvrdena u zakonu o oporezivanju. Zato što se mnogi ekonomski zakljucci (cesto i pogrešni) izvode samo na osnovu visine i raspona zakonske poreske stope, neophodno je definisanjem drugih oblika poreskih stopa ukazati na ogranicenost dometa zakonske poreske stope u analiticke svrhe.
Prosecna poreska stopa, na primer predstavlja udeo poreza na dohodak u dohotku koji je predmet oporezivanja. Dohodak koji je predmet oporezivanja izracunava se tako što se koriguje u skladu sa poreskim propisima u svrhu utvrdivanja poreske osnovice (uskladivanje prihoda i rashoda, umanjenje oporezivog dohotka za poreske olakšice i dr.). Obracunati porez stavlja se u odnos sa takvom, korigovanom poreskom osnovicom. To znaci da visinu ove poreske stope, pored zakonske poreske stope, odreduju i ostale osobine poreskog sistema koje uticu na odredivanje visine iznosa obracunatog poreza.
Efektivna ili stvarna poreska stopa meri stvarnu poresku obavezu poreskog obveznika. Ona se izracunava kao udeo obracunatog poreza u dohotku koji još nije prilagoden zakonskim odredbama izracunavanja dohotka (tzv. dohodak pre oporezivanja), a ne kao procenat oporezivog dohotka, kao što je to slucaj kod obracuna prosecne poreske stope. Dakle, osnovica sada nije korigovan dohodak u skladu sa poreskim propisima, vec celokupni ostvareni dohodak. Efektivna poreska stopa tako izražava stvarni, ekonomski poreski teret pojedinca ili preduzeca, za razliku od prosecne poreske stope koja taj teret prikazuje vecim, jer isti iznos obracunatog poreza stavlja u odnos sa dohotkom umanjenim za poreska oslobodenja i olakšice.
S druge strane, razlika izmedu zakonske i stvarne poreske stope nastaje zbog primene zakonom propisanih poreskih olakšica i/ili poreskih oslobodenja kojima se umanjuje poreska osnovica, ali i zbog izbegavanja podmirivanja poreske obaveze, tj. poreske evazije.
Granicna poreska stopa jeste stopa koja se primenjuje za oporezivanje dohotka u najvišoj poreskoj jedinici kada se porez na dohodak obracunava progresivnim stopama.
Porez na dohodak cesto se obracunava prema progresivnim poreskim stopama tako da se višim stopama oporezuju viši dohoci pojedinaca. U nekim sistemima poreza na dohodak, dohodak se oporezuje jednom stopom, dok se samo povecani dohodak oporezuje višim stopama. Stopa po kojoj se oporezuje osnovica bez uvecanja naziva se osnovnom poreskom stopom.
Ukoliko se kao kriterijum uzme odnos izmedu kretanja poreske stope i poreske osnovice, poreske stope mogu biti: proporcionalne, progresivne i regresivne.
Proporcionalne poreske stope su takve poreske stope koje ostaju iste kada se menja poreska osnovica. Proporcionalna stopa ostaje nepromenjena bez obzira na visinu poreske osnovice, tako da je odnos izmedu osnovice i poreskog duga konstantan.
Progresivne poreske stope su takve poreske stope koje se uvecavaju kada se uvecava poreska osnovica. Porast ovih stopa može biti ravnomeran, ubrzan i usporen u odnosu na dinamiku promene poreske osnovice.
Ravnomeran porast progresivnih stopa postoji kada se u istom procentu uvecavaju i poreska osnovica i poreska stopa. Ako se, primera radi, poreska osnovica uvecava za 100%, a poreska stopa beleži takav rast, u pitanju je proporcionalno progresivna stopa.
Ubrzan porast progresivnih poreskih stopa postoji kada se poreske stope uvecavaju u vecem procentu nego što se uvecava poreska osnovica. To je progresivno progresivna poreska stopa.
Usporen porast progresivnih poreskih stopa postoji kada se poreske stope uvecavaju u manjem procentu nego što se uvecava poreska osnovica. U tom slucaju je u pitanju regresivno progresivna poreska stopa.
Regresivne poreske stope su takve poreske stope koje se smanjuju kada se uvecava poreska osnovica. Pošto je ovakvo oporezivanje nepravicno, u praksi se ovakve stope retko primenjuju.
Nesuglasice koje nastaju oko ekonomske interpretacije poreskih stopa mogu se pokazati pomocu razlicitih shvatanja progresivnosti nekog poreskog sistema. Javnost cesto stepen progresivnosti poreskog sistema meri pomocu granicnih poreskih stopa. Ali, u poreskoj literaturi obicno se koristi prosecna poreska stopa da bi se objasnilo da li je neki poreski sistem proporcionalan, progresivan ili regresivan. Definicija proporcionalnosti relativno je nedvosmislena: proporcionalan je onaj poreski sistem u kojem je odnos placenog poreza i dohotka konstantan bez obzira na visinu nivoa dohotka.

6. Poreske olakšice

Poreski podsticaji i poreske olakšice cine sastavni deo poreskog sistema i predstavljaju jedan od instrumenata poreske politike. Poreski podsticaji i olakšice predstavljaju ustupak koji država cini obveznicima, a koji se manifestuje kroz umanjenje poreske osnovice, umanjenje obracunatog poreza, kao i kroz odlaganje poreskih obaveza.
Obveznicima se pružaju poreski podsticaji radi stimulisanja privrednog rasta, ulaganja stranog kapitala, poboljšanja ekološke situacije, pravednije i ravnomernije raspodele nacionalnog dohotka i dr. To znaci da zakonodavac u okviru vodenja poreske politike propisuje slucajeve kada se obveznicima priznaju poreske olakšice, a sve u zavisnosti od cilja koji se želi ostvariti.
U cilju stimulisanja privrednog rasta, ili ublažavanja nejednakog privrednog razvoja pojedinih privrednih grana ili geografskih regiona, propisuju se poreske olakšice koje spadaju u poreske investicione podsticaje. Pored poreskih podsticaja država i na druge nacine podstice investicije, npr. davanjem subvencija iz budžeta.
Druga vrsta poreskih olakšica je socijalno-politickog karaktera. Ovom vrstom olakšica vrši se diferenciranje poreskog tretmana obveznika prema njihovoj ekonomskoj snazi. To znaci da su veca zahvatanja od poreskih obveznika cija je ekonomska snaga veca, odnosno od obveznika sa vecim dohotkom i imovinom.

7. Poreski sistem u našoj zemlji

Poreski sistem jedne zemlje nastaje kao rezultat kompromisa politickih snaga u društvu, potrebe za iznalažanjem novih izvora za finansiranje javnih rashoda i slicno, i uglavnom nisu rezultat unapred odredenog plana.Ukoliko jedna zemlja ima više nivoa vlasti, poreski sistem postaje složeniji, odnosno razlicitiji, a može se desiti da ima veliki broj razlicitih poreskih oblika. U tom slucaju dolazi do izvesnog stepena neuskladenosti izmedu pojedinih oblika poreza uvedenih od strane razlicitih nivoa vlasti. Ovaj problem se u velikoj meri razrešava tako što zakonodavac donosi sistemski zakon koji sadrži opšte odredbe o javnim prihodima.

Poreska politika u našoj zemlji sprovodi se na više nivoa vlasti, kao što je Republika, autonomna pokrajina, grad i opština.

Vrste poreza koji se mogu uvoditi na teritoriji Republike Srbije su:

a) porez na promet, kod kojeg se razlikuju:

1) porez na promet proizvoda,

2) porez na promet usluga, i

3) akcize

b) porez na dobit preduzeca;

c) porez na dohodak gradana;

d) porez na imovinu, kod kojeg se razlikuju:

1) porez na imovinu “u statici”,

2) porez na naslede i poklon, i

3) porez na prenos apsolutnih prava;

e) porez na finansijske transakcije;

f) porez na upotrebu, držanje i nošenje odredenih dobara, i

g) porez na fond zarada.


Struktura prihoda budzeta Srbije:

Dominantno mesto imaju poreski prihodi (92,3%)
U ukupnim prihodima od poreza najvece ucesce imaju posredni porezi ( i to opsti porez na promet i akcize), blizu ¾ ukupnih prihoda
Nisko ucesce poreza na imovinu (1,4%)
Opadanje ucesca poreza na dohodak, dobit i kapitalne dobitke (18,4%)


Zakljucak

U poreski sistem je ugraden veliki broj poreznih oblika koji se u svakom sistemu razlikuju.Ovaj sistem predstavlja skup instituta I instrumenata koji stoje na raspolaganju poreskoj vlasti za ostvarivanje odredenih fiskalnih,ekonomskih,socijalnih I politickih ciljeva u okviru datog ekonomskog sistema.To je,dakle,vrlo znacajan podsistem ekonomskog sistema.U savremenom poreskom sistemu oporezivanje se vrši primenom velikog broja poreskih oblika.U razvijenim poreskim sistemima postoji od deset do trideset razlicitih poreskih oblika.U interesu svakog poreskog obveznika je da plati što manji porez ili da ga uopšte ne plati. Izbegavanje placanja poreza (poreska evazija) je fenomen sa kojim se poreska zakonodavstva savremenih zemalja sve više suocavaju i pokušavaju da ga reše na razlicite nacine.Poreski sistem se stalno menja I usavršava,prilagodavajuci se društveno-ekonomskim sistemima,postajuci istorijska kategorija.
Poreska politika je deo ekonomske i socijalne politike. Ona obuhvata uskladeno delovanje državnih institucija kroz ubiranje javnih prihoda na raspodelu, razmenu, potrošnju i proizvodnju u odredjenom nacionalnom prostoru i vremenu u skladu sa društveno prihvatljivim ciljevima i zadacima. Subjekt poreske politike je država, odnosno njeni organi od centralnih do lokalnih.Država raspolaže pravom uvodenja poreza i drugih javnih prihoda i odredivanja njihovih parametara.Poreski sistem je sastavni deo fiskalnog sistema,sistema javnih rashoda,budžetskog sistema I odgovarajuce fiskalne politike.


Literatura

1.Miroslav Dincic,Jovan Savic,Žarko Ristic
Poreska I carinska politika,Visoka poslovna škola,Cacak 2006.
2.www.pks.net (Privredna komora Srbije)-20.3.2008.
3.Finansije, casopis za teoriju i praksu finansija-Dušan Vujovic
4.Mirko Kulic, Finansijski menadžment, Megatrend univerzitet primenjenih nauka, Beograd, 2003.

PROCITAJ / PREUZMI I DRUGE SEMINARSKE RADOVE IZ OBLASTI:
ASTRONOMIJA | BANKARSTVO I MONETARNA EKONOMIJA | BIOLOGIJA | EKONOMIJA | ELEKTRONIKA | ELEKTRONSKO POSLOVANJE | EKOLOGIJA - EKOLOŠKI MENADŽMENT | FILOZOFIJA | FINANSIJE |  FINANSIJSKA TRŽIŠTA I BERZANSKI    MENADŽMENT | FINANSIJSKI MENADŽMENT | FISKALNA EKONOMIJA | FIZIKA | GEOGRAFIJA | INFORMACIONI SISTEMI | INFORMATIKA | INTERNET - WEB | ISTORIJA | JAVNE FINANSIJE | KOMUNIKOLOGIJA - KOMUNIKACIJE | KRIMINOLOGIJA | KNJIŽEVNOST I JEZIK | LOGISTIKA | LOGOPEDIJA | LJUDSKI RESURSI | MAKROEKONOMIJA | MARKETING | MATEMATIKA | MEDICINA | MEDJUNARODNA EKONOMIJA | MENADŽMENT | MIKROEKONOMIJA | MULTIMEDIJA | ODNOSI SA JAVNOŠCU |  OPERATIVNI I STRATEGIJSKI    MENADŽMENT | OSNOVI MENADŽMENTA | OSNOVI EKONOMIJE | OSIGURANJE | PARAPSIHOLOGIJA | PEDAGOGIJA | POLITICKE NAUKE | POLJOPRIVREDA | POSLOVNA EKONOMIJA | POSLOVNA ETIKA | PRAVO | PRAVO EVROPSKE UNIJE | PREDUZETNIŠTVO | PRIVREDNI SISTEMI | PROIZVODNI I USLUŽNI MENADŽMENT | PROGRAMIRANJE | PSIHOLOGIJA | PSIHIJATRIJA / PSIHOPATOLOGIJA | RACUNOVODSTVO | RELIGIJA | SOCIOLOGIJA |  SPOLJNOTRGOVINSKO I DEVIZNO POSLOVANJE | SPORT - MENADŽMENT U SPORTU | STATISTIKA | TEHNOLOŠKI SISTEMI | TURIZMOLOGIJA | UPRAVLJANJE KVALITETOM | UPRAVLJANJE PROMENAMA | VETERINA | ŽURNALISTIKA - NOVINARSTVO

 

preuzmi seminarski rad u wordu » » » 

Besplatni Seminarski Radovi

SEMINARSKI RAD